मुत्तक

जीउनकै लागी पिउन फर्केको मान्छे,
हो म मर्दा मर्दै जीउन फर्केको मान्छे।
चङ्चारुपी सपनाहरु उड्दैथे आकासमा,
चुडिएको चाहना लटाई सिउन फर्केको मान्छे ।

प्रिय मन्

आज एक्कासी तिम्रो यादले हृदयमा चसक्क बिझायो,

सम्झायो तिम्रो त्यो बिरानो मुहार र त्यसमा समाधिन भएको मोहनी मुस्कुरावटहरु ।
बरदान त तिमीले पक्कै पाएकी थियौ रुपको , यौवनको,पराईलाई आफ्नो अधिनमा पार्ने कलाको...!!!

अचानक तिम्रो त्यो चञ्चल ब्यवहारमा आशिन भ्रमात्मक शिधापनको बहुचारित्रिक छहराभित्र पुगेँ,
आफैलाई कता-कता नग्न हिनतामा गुम्सिएर त्यो पातलो रेशमी सिमलको भुवाभित्र रुमाल्लिएको कोरला जस्तै महसुस गरेँ ,
बिलकुल अन्जान प्रथम आवात यो जगतमा जस्तै...!!!

बिरानो नठान्दा पनि आवस्यकताको भुमरीमा अल्झेर बिवश परिस्थीतीलाई अगाल्दै जाँदा टाढीनुको कारणहरु मैले गल्ती सरह स्वीकारोक्ती गरेर तिमीलाई सम्झाउँन खोज्दा, 
उल्टै तिम्रो भागमा औँशी परेको छ त्यसदिनदेखी भन्दै ताराहरुबिचको परिचित चन्द्रमाको दर्जामा तिमी आफैले आफैलाई उभ्याउँदा, म मा फुट्न नसकेको रोदनको भक्कानोले आजसम्म सताईरहेरको छ ।

मानेँ तिमी त चन्द्रमा हौ, 
चाहे त्यो औँशी होस या पुर्णिमा , पुर्ण स्वरुप त यसको कसले खण्ड खण्ड गर्न सक्थ्यो र  ?? 
तर म यहाँ नेर झुक्किएँ मन् तिमीले स्वयमलाई त्यो नजरबाट किन हेर्यौ  ?? 
जुन नितान्त दर्शकीय शौखको अनुमान थियो । मेरो नजरमा त चन्द्रमा संधै पुर्ण फैलावटको पखेटा फरफराएर आलिशान आशनमा जगमगाउदै हुनेछ।

मलाई चित्त बुझेको छैन, तिमी स्वयमलाई मेरो जीवनमा औँशीको बिल्ला भिराएर स्वयमको अपमान किन गर्यौ  ??
जगतले नियाल्ने भ्रमहरु, ग्रहणमा किन ओझिलिन खोज्यौ  ?? 
सोचनीय छ -- जती निखारपन तिमीले आफुमा ल्याएपनि स्वयमलाई स्वयमको दर्जामा राख्न र राखेर नियाल्न किन सकिनौ  ??

प्रिय मन्,

आज तिमीसँग, भनौँ तिम्रो यादहरुसँग भलाकुसारी गर्न मन लाग्यो। तिम्रो गमनबाट भनौँ बेवास्ताबाट यो कुन्तरामा परेको चोटलाई त्यै छोटो सामिप्यताको यादहरुले भएपनि मल्हम लगाउन मन लाग्यो।

तर मन्

त्यो बेचैन मृगको चेतना भष्म भएर पलाएको मलिनो तिखो सुईले नरम नरम स्पर्शमा ल्याएको डगमगाउँदो अपर्झट बिस्मयको आगो झैँ ह्वार ह्वार दन्किएको ज्वालामा पिल्सिएझैँ, 
कुनै कुनै यादहरु स्वयमलाई खरानी बनाउने हुँदा रहेछन् , जसलाई थेग्न खरानीनै बन्नुपर्ने ।

अझै याद छ,

तिमीसँगको निकटता मेरोलागी केही क्षणलाई भएपनि बडो आनन्दको आभाष प्रतीत हुन्थ्यो, छोटो समयको त्यो बिघ्न खुसी लामो जीवनको आशीर्वीद थियो, तर अफसोच मैले यसैलाई आफ्नो बिषमताको कारण सम्झेर सँधैँ त्यो कहालीलाग्दो डरको जराको पिधमा आफुलाई उभ्याएँ।

अब झिनो आशको त्यान्द्रोमा अल्झिएको साहिनोको पर्यावरणमा फेरी तिमीलाई तानेर आफ्नो दोमनको संघारमा उम्रिएको त्यो घातको हाँगा बियोँल्न तिम्रो अधिनस्ततामा पुन: एकलौटी पक्षधारी निर्णयलाई डुवाउने जमर्को गर्न मन लाग्यो।

गजल

रातो स्याउझै फक्रिएको गाला बबाल छ
गर्धनमा त्यो प्रकृतिको माला बबाल छ।


किन मनको चाहना बड्दै छ आजकाल
हान्या तिम्ले नजररुपी भाला बबाल छ।


चन्द्र सुर्य नतमस्तक जब तिमी सामु;
गगन चुम्ने नागबेली चाला बबाल छ।


हातमा तिम्रो विश्व अड्ने बाला बबाल छ
गर्धनमा त्यो प्रकृतिको माला बबाल छ ।