गजल

तिमी हिजो भयौ अतीतमा हराउछु ,
र त मा आफ्नै पराजीतमा हराउछु ।

चाहे सगर बन या चाहे बादल
आफैलाई खोज्दा क्षितीजमा हराउछु ।

जब निभ्छ धिपीधिपी आशाको किरण
कतै भेटिन्नौ तिमी भयभीतमा हराउँछु।

सन्ताप छ मनमा धेरै पिडाहरुको
तैपनी पुरानै त्यो प्रीतमा हराउँछु।।

सिर्फ शीतको कामना...

जीवनमा यति शितल होस्
घामपनि जमेर बरफ बनोस्
नदीको के कुरा !!...
जीवन यस्तो होस्
अब कुनै सपना रहेन
जीवन हिँउदे उषा भएर जीओस्
अब त
सिर्फ शीतको चाहना !!

मेरो मुस्कान खेर गयो...

आज बाटोमा टाढैबाट
उनलाई मैले देखेँ,
उनको अनुहारमा
मेरा आँखा परे।
हिड्दाहिड्दै पाईला रोकियो। ...
म टक्क अडिएँ,
सम्झना छ होला
सोचेर दाँत देखाएँ,
कुनै भावनानै व्यक्त नगरी
उनी टोलाईरहिन्,
ती र यी आँखा जुधिरहे,
मनले नमान्दानमान्दै पनि
मैले फेरी गाला खुम्च्याउँदै
कामसम्म पुग्नेगरी ओठ तन्काएँ।
अहँ कुनै जवाफ आएन।
यस प्रकार फेरी एक पटक
मेरो मुस्कान खेर गयो।

सायद तिम्रै हराएको...

तिम्रो शरीरबाट छुटेको
या भनौँ प्रकृतीले लुटेको
डुबुल्कि मार्दै थियो बादलहरुसँग
नारीँदै थियो झरनाका लहरहरुसँग
उर्लिएको छहराहरुझैँ
पहराहरुका लहराहरुझैँ...
नाच्दै थियो मयुरसँगै
बिलकुल स्वतन्त्र पंक्षीझैँ
आज बल्ल अनौपचारीक
खबर आयो,
सायद तिम्रै हराएको
मन थियो त्यो
सायद तिम्रै हराएको
मन थियो त्यो।