कबिता

म आँखा सुन्निने गरी रुन्छु

मुख च्यतीने गरी चिच्याउँछु

फेरी मौन बस्छु

चुपचाप एकान्तमा कसैलाई पर्खीएर।

जब बर्षा हुन्छ

म उसलाई सम्झन्छु,

जब सीरसीर हावा चल्छ

फेरी उसैलाई सम्झन्छु

जतीखेरै

साँझ बिहान मध्यान्ह ।

त्यो हावामा उसलाई पाउछु

उसले मन्द मन्द फेरेको सासको बाफझैँ

मेरा कन्सीरीमा ठोकिँदा

म उसको

आलिङ्गनमा बाँधिएको महसुस गर्छु।

हिजो मेरो टाउको नुहिँदा

अडेस लगाउने उसको कुम थियो,

निदाउने उसको काख थियो

बास्तवमा ऊ मेरो मुस्कुरावटको

कारक थियो कारण थियो।

म पनि त उस्को चाहना थिएँ

मनबाट निखारीएको ईक्ष्या थिएँ,

उसको भनाईअनुसार

कहिल्यै नसकिने नरित्तिने

म उसको आकाङ्क्ष्या थिएँ

सपना थिएँ।

सब फगत उसका अनुभुतीहरु

सब झुट्टा उसका भावनाहरु

र पनि म उसलाई धोकेबाज भन्न सक्दिन,

उसले न बाचा गर्यो
न कसम खाएको थियो

तर एउटा गल्ती गरेको थियो

यो मेरो मन चोरेर लगेको थियो।

म हिजोलाई सम्झन्छु

अनि आजलाई नियाल्छु

तर केही फरक पाउँदिन

उसको कलापमा,

बस् एउटै नयाँपनमा गएर
मेरो कल्पनाले बीट मार्छ

हिजो म ऊ सँग थिएँ
आज अरुनै कसैसँग ऊ छ।