(हाँस्न सकिन)
हिमाल सम्झेर हाँस्न सकिन
डाँफे मुनाल सम्झेर हाँस्न सकिन
त्यो लालुपाते र लालीगुँरासको
खुसी चोरेर...
अहँ म हाँस्नै सकिन।
प्रयत्न गरेँ
सिङ्गो देशलाई सम्झने
तर पनि खै किन
म हाँस्न सकिन ।।
मतलब खोजेँ,
कारण तर्क सोचेँ,
अ हँ पत्तो पाउनै सकिन...!!
सायद राष्ट्रले
माझ्न बिर्सीएछ,
दतीवनका पातहरु..!
भाँच्न बिर्सीएछ,
मुखामुखको डाँठहरु..!!
म बास्तबिक रुप पो खोजिरहेछु
तर यहाँ,
सब बद्लिएछ।।
हिमाल पहेँलिएछ,
पहाड नाङ्गीएछ,
तराई खङ्ग्रीएछ ।
अनि म बबुरो
उहि पुरानै राष्ट्र खोज्न हिनेको..!!
जाँदा जाँदै टाढा पुगेछु,
अहँ देश भेट्टाउनै सकिन !
भेटिए त केबल
कोप्चेरामा अड्किएको
आशको मलिनो त्यान्द्रो !!
अनि यसैको चोयाबाट बनेको
निराशको बिशाल भकारी ।।
भकारी खोलेँ
आशलाई उप्क्याउन
बिडम्बना,
त्यहाँबाट त मडारीएर
घृणाका किराहरु छराल्लिए
यत्रतत्र घात र प्रतीशोध बराल्लिए।।
तछाडमछाडका घाईँघुईँहरु
उन्न प्रयोग गरीएको
आडम्बरको कालो डोरीहरु
अनि ईर्श्याको सुईले सिईएको घमण्डको मालाहरु
अँ सबको बिकराल रुप देखीयो,
र अत्यन्तै पिँधमा आशलाई
थिचिएको दबाईएको भेटीयो।।
मैले आशलाई टक्टक्याएँ
साथमा लिएँ अनि
फेरी लागेँ देश खोज्न..!!
तर अफसोच !!
म ढिलो भएछु,
म भन्दा तेज
उनिहरु लम्किएछन्-घृणा र प्रतीशोध.!!
हिमालको चोली उघारेर
पहाडको फरीया उतारेर
नग्न तराईको पिठ्यूँहरुबाट
लुछ्दै थिए,
नशाको कवाफ।।
अनि देश,
भक्कानिएकी,
उँधो,
घोसे मुन्टो गरेकी,..!
हो आफ्नै आँखा अगाडी
रोईरहेको देश देखेर
म हाँस्न सकिन..!!
मातृभूमीको छातीमा
सन्तानको लात्तीको बज्रपात
सहन नसकेर
पिलपिल आँशु बगाईरहेकी
नेपाल आमा देखेर
म हाँस्न सकिन
हो महाशय..!!
बिलकुल,
म हाँस्न सकिन...
No comments:
Post a Comment